يکي بود، يکي نبود! آنکه بود لابد مي‌دانست همه عمر من چقدر است ؟! لاجرم دامنش را گرفتم سخت ... و از او خواستم بياموزدم هر چه مي داند. او خيلي مي‌دانست براي همين هم بود، اصلاً بود تا بداند ... مي‌دانست که بود ... پس اولين درسم اين شد : بدان تا بماني! بمان تا بداني! و من ماندم و من دانستم ... دانستم که: همه مسئله بر سر همان بودن يا نبودن است، دانستم که بودن از نبودن بهتر است خاصه در بهار بودن چيست؟ نبودن کدام؟ چه کسي نيست؟ چه کسي هست؟

دانستم که راز ماندگاری رود در چیست و دانستم که جویِ لای و لجن گرفتۀ بویناک، چرا در بستر گند خود می فسرد و می خشکد. دانستم که برای بودن باید از موج آموخت که بودنش در گرو خیزشی است. دانستم که هر کسی به درختی می ماند که هر چه ریشه دارتر باشد بال و برگی بیشتر می افشاند. دانستم  همۀ عمر من تا وقتی است که سبزی و طراوت را برای همنوعم بخواهم، دانستم هرچه  بر لایه های بی‌دردی و غفلتم بیفزایم و فربه تر شوم، در لای و لجن بودن بی فایدۀ خویش بیشتر می‌فسرم ...

دانستم هر چه بی دریغ تر باشم، بیشتر می‌پایم. دانستم آنکه هست در اوج بخشندگی است. دانستم آنکه هوای بودن در سر دارد، به آن بخشنده ترینی که نَفسِ بودن است  بیشتر باور دارد و علاقه... و چنین که شود دستانش بیشتر به بخشش می‌گرايد ...

و از اينروست كه مهيار مجالی برای همراهي و همدلی شد...